Schrijverscollectief

Voorlopig einde

"Zeg nooit nooit"

Het collectief houdt (voorlopig) op te bestaan.
Wij willen iedereen hartelijk bedanken voor het support en het vrijwillig meedoen aan de opdrachten! Bijna een jaar hebben wij genoten van uw creativiteit!
Misschien komen er in de toekomst nieuwe impulsen.
De site blijft als zodanig nog in de lucht.
Wij wensen u veel succes met het schrijven. En.... vooral doorgaan!

Tot ziens,
Aefke, Greetje, Jan en Jacqueline

Il Borsalino

Zakkendragerssteeg

Utrecht, vrijdag 17.30 uur

Van onze correspondente Plien

Hem was verteld dat zij in een korte rok zou komen, niet haar állerkortste. Van de andere twee dames had hij geen verwachtingen.

Met zijn hoed parmantig op zijn hoofd en de cape losjes om zich heengeslagen sloop hij langs de verlichte ramen. Op zoek naar vrouwenbenen.

Halverwege de steeg, in het gelijknamige restaurant, zag hij haar in het volle licht zitten. Druk in gesprek, zijn schaduw bleef onopgemerkt. Zijn bovenlip trilde toen hij nóg twee korte rokken gewaar werd.

Il Borsalino wreef in zijn handen, man, man, man, dit werd de avond van zijn leven! Zeg maar één, komen er drie in de outfit van zijn dromen!

Het doel van de ontmoeting mocht hij niet uit het oog verliezen, trok zijn hoed verder over zijn voorhoofd en stapte het restaurant binnen. Bij de bar nam hij eerst een dubbele whisky en sloeg deze schielijk achterover. De warme vloeistof precies genoeg om zijn dames met alle egards te kunnen begroeten. Aan hun tafeltje nam hij zwierig zijn hoed af, maakte een diepe buiging en zwaaide met één hand zijn cape open. De dames giechelden.
Schuchter en ontnuchterd schoof hij na zijn ‘acte de présence’ de benen onder de tafel en durfde geen blik te werpen op al het moois dat aan zijn voeten lag. Keelschrapend, in de rol van voorzitter, duwde hij zijn brilletje naar het puntje van zijn neus en opende de vergadering.
De glazen klonken veelbelovend, de hoed werd keurig in een nisje opgeborgen.

Al snel raakte hij in de ban van de gedeelde liefde voor het schrijverschap. Onder zijn bezielende leiding werd er heftig gedelibereerd over de toekomst van het collectief. Doelstellingen werden nader onder de loep genomen en nóg meer schrijfgeneugten kwamen vloeiend ter tafel.
Tegen het einde van de avond keek hij tevreden rond. In de zeer aangename ambiance, met wel drie enthousiaste mede-auteurs, kon zijn avond niet meer stuk op benen in minirokken.

Tijdens zijn galante escorte naar het station kon hij het toch niet laten. Onder de rand van zijn hoed glommen een paar diefjes in de nacht.

+Greetje

Vervuld van grote blijdschap kondigt het Schrijverscollectief aan dat het erin geslaagd is de gelederen te versterken met bepaald niet de eerste de beste: Greetje! Hoe dat zo in zijn werk is gegaan, lees je hieronder.

Helemaal onderaan staat Greetjes eigen interpretatie van de gebeurtenissen.

.....

Plien zegt:
druk druk he

Plien zegt:
het collectief pppfffff

Greetje zegt:
ahh sielug

Plien zegt:
ja he

Greetje zegt:
ja?

Greetje zegt:
slorpt al je tijd op?

Plien zegt:
veel doen en af en toe

Plien zegt:
ontbreekt me de tijd goed te reageren

Plien zegt:
jij doet het uitstekend btw!

Plien zegt:
altijd to the point met commentaar

Greetje zegt:
ja soms vind ik mezelf weleens te streng

Greetje zegt:
maar ik word dan altijd ook weer teruggefloten door een paar mannen die denken het beter te weten

Plien zegt:
ach itt je eigen log

Plien zegt:
ja en een in het bijzonder

Plien zegt:
die denkt de koning van het collectief te zijn

Greetje zegt:
ja breek me de bek niet open zeg

Plien zegt:
ttttttttttttssssssssss

Plien zegt:
wordt tijd voor versterking

Plien zegt:
volgens mij

Greetje zegt:
ja

Greetje zegt:
ik heb hem goed onder de duim hoor

Plien zegt:
in het collectief

Plien zegt:
vier vrouwen is nog niet genoeg

Greetje zegt:
tijd voor nog een paar hoge hakken?

Plien zegt:
yessssssssssssssssssss

Plien zegt:
heb je mooie rooie?

Greetje zegt:
eh nee

Plien zegt:
zwart?

Greetje zegt:
yep

Plien zegt:
is ook goed

Plien zegt:
van die pegels

Plien zegt:
die lekker kunnen trappen?

Greetje zegt:
gewoon van de schoenen waar je even een punt mee maakt, en dan het er een paar keer inwrijft, je kent het wel

......

Plien zegt:
hoe zit jij in de tijd?

Greetje zegt:
nou volgens mij is het oktober 2007

Plien zegt:
hahahahahahahahahahhahaha

.......

Plien zegt:
hou je vast

Plien zegt:
vraagje

Greetje zegt:
jaaaaaa?

Plien zegt:
wil je meedoen?

Plien zegt:
met krakelen

Plien zegt:
in ons collectief?

Greetje zegt:
ehm, nou je overvalt me wel met die vraag...

Greetje zegt:
hahaha

Plien zegt:
tttttttttsssssssssss

Greetje zegt:
tuurlijk, I feel honoured

Plien zegt:
ja er viel een plekje open

Plien zegt:
en om Roer te beteugelen

Greetje zegt:
ja, daarvoor doe ik gekke dingen

Plien zegt:
leek het ons vrouwen wel handig

Plien zegt:
om versterking aan te laten rukken

Plien zegt: gekke dingen?

Greetje zegt:
*laat spierballen zien*

Plien zegt:
oei!

Plien zegt:
wow!

Greetje zegt:
jaja

Greetje zegt:
en dan heb je mijn schrijvershandje nog niet aanschouwd

Plien zegt:
nou?

Plien zegt:
doe je het?

Greetje zegt:
graag!

Plien zegt:
schrijvershandje

Plien zegt:
slap?

Plien zegt:
van het lachen?

Greetje zegt:
klein maar fijn

Plien zegt:
Roer zei laatst

Plien zegt:
onder de 1.70 m doen niet mee

Plien zegt:
maar met je hakken komt dat wel goed

Greetje zegt:
ja dat zei hij tegen mij ook

Greetje zegt:
en toen zei ik:

Greetje zegt:
maar ik heb een IQ van 170, telt dat ook?

Plien zegt:
kijk da moeten we hebben

Greetje zegt:
psies

Greetje zegt:
metaforische hoge hakken zijn dat

Plien zegt:
je moet misschien nog wel een testje afleggen

Plien zegt:
wil je dat?

Greetje zegt:
ja hoor

Plien zegt:
komt ie

Plien zegt:
schrijf in 50 woorden

Greetje zegt:
haha ik lach nu al

Plien zegt:
waarom Greetje

Plien zegt:
de donderslag

Plien zegt:
nadat de Bliksem in het collectief geslagen is

Plien zegt:
donderslag is, ik ga haperen

Greetje zegt:
o ik zat al te kijken ja

Plien zegt:
en

Plien zegt:
onze donderslag zal zijn

Plien zegt:
dat dit interview

Plien zegt:
geplaatst wordt

Greetje zegt:
o jee

Greetje zegt:
zit mijn haar wel goed?

Plien zegt:
jaja

Plien zegt:
eh een lokje achter je oor

Greetje zegt:
ok

Plien zegt:
beetje omkrullen

Greetje zegt:
*gaat met hand door haar haar*

Greetje zegt:
en die 50 woorden wil je nu?

Plien zegt:
*aait even mee*

Greetje zegt:
mag hoor

Greetje zegt:
ahh lief

Plien zegt:
ja strakjes

Plien zegt:
je hebt maar een uur de tijd

Plien zegt:
haha

Greetje zegt:
heb maar 5 minuten nodig

Plien zegt:
komt onder het interview

Greetje zegt:
je kent mijn tempo toch

Plien zegt:
aha

Plien zegt:
op hakken niet nee

Greetje zegt:
haha

Plien zegt:
doe je best!

Plien zegt:
en vast van harte welkom!

Plien zegt:
ik ga strijken

Greetje zegt:
leuk, dankjewel!

Greetje zegt:
succes dan maar

Plien zegt:
dagdag

Greetje zegt:
doeggggg en dikke kus

Plien zegt:
jij ook

.....

De hemel zag helderblauw van latente letters. Woorden dreven als inspirerende wolkjes boven het groepje van vijf schrijvers, dat zich met pennen en laptops had uitgestrekt op het collectieve papier. Toen één harde donderslag. Het papier ritselde. De laptops knetterden. “Hallo allemaal!” zei ze vrolijk, de pc onder haar arm.

En toen?

Schrijf een BliksemSchicht, een verhaal dat in een schicht voorbij is en eindigt met een apotheotische donderslag. Massaal werd er gehoor gegeven aan deze oproep van het Schrijverscollectief. Zo massaal dat er nog steeds een stapel BliksemSchichten in onze kelder ligt te schitteren. De komende dagen zetten we de kelderdeur af en toe op een kiertje zodat de bliksem nog een aantal keren voor de ogen van alle Collectief-bezoekers in zal slaan. Ja, en toen? Nou, toen beloofde het Collectief heel snel met een nieuwe uitdaging te komen, en met nieuws, en met meer. Duzzuh: blijven komen meisjes en jongens! P.S. Het kan natuurlijk nooit kwaad vast je gedachten eens over een kerstverhaaltje te laten gaan. De dagen worden korter, nietwaar?

UPDATE: nog drie schichten te gaan, houd u schrap voor een nieuwe opdracht!!!